นั่งดูรูป?

เช้านี้ขณะขับรถมาทำงานก็คิดไปว่า เมื่อก่อน(นานมาแล้ว)เวลาไปเที่ยวไหนต่อไหน พอกลับมาก็ต้องเก็บเอาฟิล์มจากกล้องถ่ายรูปไปล้าง แล้วก็รออย่างใจจดจ่อ

พอได้รูปคืนมา ก็ต้องมานั่งสุมหัวกันดูรูป คนที่ไปเที่ยวก็จะบรรยายให้คนที่ไม่ได้ไปฟัง ตรงนี้คืออะไร ตรงนั้นคืออะไร ฯลฯ บางทีดูรูปกันหลายรอบ กับหลายกลุ่ม แต่ดูกี่รอบ เล่ากี่รอบ ก็ไม่เบื่อ

มองกลับมาทุกวันนี้ แทบไม่มีการสุมหัวคุยกันระลึกถึงบรรยากาศระหว่างการเที่ยวอีกเลย น้อยครั้งด้วยซ้ำที่จะเปิดรูปกลับไปดู อย่างมากก็เลือกโชว์รูปสวย ๆ บางรูปให้คนอื่นได้ดูบ้าง บ้างก็หยิบรูปเก่า ๆ ย้อนหลังไปใส่ใน social media ต่าง ๆ ให้พอได้นึกถึง (หรือด้วยความอยากเที่ยวอีกแล้ว อันนี้ก็แล้วแต่คน)

เวลามองผ่าน ๆ ก็คล้ายกับว่า เทคโนโลยีช่วยให้คนใกล้กันมากขึ้น เพราะสามารถติดต่อสื่อสารกับคนไกล ๆ ได้สะดวก แต่จริง ๆ แล้วเทคโนโลยีมีส่วนทำให้คนห่างกันกว่าที่เคยเป็น เพราะ “คน” ไม่ค่อยได้พบปะพูดคุยกันเหมือนเมื่อก่อน บางทีคนที่นั่งอยู่ในสถานที่เดียวกัน กลับไม่ได้คุยกัน

เทคโนโลยีช่วย “จำ” ให้เราได้มากขึ้น ไม่ใช่แค่ภาพถ่ายเวลาเที่ยว ข้อความ ตัวเลข แม้กระทั่งเสียงต่าง ๆ เราสามารถบันทึกทุกอย่างได้เพียงขยับนิ้วไม่กี่ครั้ง แต่ลองนั่งนึกดูดี ๆ แล้ว เรา “จำ” อะไรไม่ค่อยได้เลย ครั้งหนึ่งเราเคยท่องจำเบอร์โทรของเพื่อนสนิท สถานที่ต่าง ๆ ที่ต้องติดต่อ ฯลฯ ได้เยอะแยะมากมาย ลองมองดูวันนี้ เราจำเบอร์โทรของใคร ได้กี่คน

เรื่องนี้เคยนึกถึงบ่อย เขียนถึงก็บ่อย นาน ๆ ทีก็ย้อนกลับมานึกถึงสักที