ก้าวเดินอย่าเกินก้าว

เมื่อกลางปี 2005 คุณคนเขียนมีโอกาสยืนพูดคุยบาทหลวงท่านหนึ่ง ที่หน้ามิสซังเชียงใหม่ ระหว่างที่คุย พ่อเค้าก็เล่าถึงกลอนบทหนึ่ง ซึ่งในเวลานั้นคุณคนเขียนคิดว่าเนื้อหาน่าสนใจ เวลาผ่านไปคุณคนเขียนนึกถึงบทกลอนบทนั้นอีกครั้ง แต่ก็จำใจความไม่ได้ บาทหลวงท่านนั้นก็ไม่รู้จัก ก็ได้แต่นึกถึงประโยคขึ้นต้นของกลอนที่บอกว่า “ก้าวเดินอย่าเกินก้าว …”

เวลาเนิ่นนานผ่านไป จะด้วยความบังเอิญ หรือ แรงดลใจจากที่ไหนสักแห่ง คุณคนเขียนผ่านไปเห็นรูปแทนตัว (profile photo) ของที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายบาทหลวงท่านนั้น คุณคนเขียนจึงขอเป็นเพื่อน (add friend) กับท่านไป แล้วก็ถามถึงกลอนบทนี้ว่าท่านเป็นเจ้าของหรือเปล่า … ปรากฎว่าใช่

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา พ่อเค้ากรุณาเขียนกลอนบทนั้นขึ้นใน Facebook คุณคนเขียนจึงไม่พลาดที่จะบันทึกเอาไว้ เพื่อเตือนใจเตือนสติตัวเอง

ก้าวเดินอย่าเกินก้าว เดี๋ยวหลงดาวจนลืมดิน
ล้างใจให้ใสสิ้น อย่าดิ้นรนจนเกินการณ์

พอเพียงก็เพียงพอ ใจไม่ฝ่อจนฟุ้งซ่าน คิด-ทำอย่างชำนาญ รู้ขอบเขตสังเกตคน

พอดีกับชีวิต ไม่ยึดติดคิดสับสน เต็มที่ชีวิตตน นอกจากนั้น “น้ำพระทัย

ใจจึงอิสระ มิเกณฑ์กะอะไรใคร ทุกข์ทับก็รับไหว เพราะก้าวเดินไม่เกินก้าว