"ถ้าตอนเด็ก ๆ เรามีกล้องถ่ายรูป เราคงได้ถ่ายรูปในหลวงใกล้มาก ๆ …" #welovetheking #longlivetheking

(เขียนจากความทรงจำจาง ๆ จากวัยเด็ก)

นานมาแล้วตอนคุณคนเขียนยังเด็กเหลือเกิน อายุไม่น่าเกิน 7 ขวบ พ่อชวนคุณคนเขียนกับแม่ไป “ดูในหลวงที่วัง” คุณคนเขียนก็จำไม่ได้ว่าวันนั้นในหลวงไปทำอะไรที่วัง (วัดพระแก้ว/พระบรมมหาราชวัง) จำได้แต่ว่าบ้านเรานั่งอยู่ใกล้กับทางเดินที่ปูพรมแดง ๆ มีคนอยู่ข้างหน้าไม่น่าเกิน 5 คน รอนานเท่าไหร่ไม่แน่ใจ จนได้ยินเสียงเพลงดังขึ้น ต่อมารู้จักว่าเป็น “เพลงสรรเสริญพระบารมี” ไม่นานหลังจากนั้นก็เห็น “ในหลวง” ที่เคยเห็นแต่ในรูปเดินยิ้มมาบนพรมแดง ๆ อย่างช้า ๆ ทุกคนนั่งประนมมือ ทุกสายตามองไปในทางเดียวกัน คุณคนเขียนจำได้ว่า สมัยนั้นไม่ได้ส่งเสียง “ทรงพระเจริญ” กันดังเหมือนสมัยนี้ จะมีก็เบา ๆ เวลาท่านเดินผ่าน อาจะเป็นเพราะท่านเดินใกล้กับประชาชนที่นั่งอยู่มาก

ภาพขาวดำที่เหมือนกับหนังเก่าที่อยู่ในสมองคือ ในหลวงเดินผ่านมาข้างหน้า รู้สึกได้เหมือนกับว่าท่านมองทุกคนที่นั่งอยู่ และยิ้มให้กับทุกคุน แล้วค่อย ๆ เดินผ่านไป และทำอย่างนี้ตลอดทางจนถึงประตูทางเข้า

ถ้าตอนเด็ก ๆ คุณคนเขียนมีกล้องถ่ายรูป คุณคนเขียนคงได้ถ่ายรูปในหลวงใกล้มาก ๆ …

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน