เราเป็นครูรู้วิชารักอาชีพ …

คุณ​ ๆ คนอ่านครับ ช่วงหนึ่งของชีวิต คุณคนเขียนเคยอยากเป็นครูครับ และในช่วงหนึ่งนั้น คุณคนเขียนมีโอกาสได้ทำตัวเป็นครูอยู่ระยะสั้น ๆ คุณคนเขียนจำได้แม่นยำว่า วันแรก ๆ ที่เข้าไปทำงาน ครูสอนภาษาไทยที่เคยเป็นครูประจำชั้นของคุณคนเขียนโทรมาเรียกให้ไปพบ ท่านคุยให้ฟังหลายเรื่อง และก่อนจบการสนทนา ท่านยื่นกระดาษให้มาหนึ่งแผ่น ท่านบอก (จำได้คร่าว ๆ) ว่า “ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากครูให้เธอ” … ในนั้นมีกลอนอยู่ครับ

คุณคนเขียนพยายามระลึกถึงกลอนในกระดาษแผ่นนั้น และหวังว่าที่นึกออกนี้ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงมากครับ

เราเป็นครูรู้วิชารักอาชีพ
มีประทีปธรรมด้วยรวยเหตุผล
เว้นวิจารณ์ศิษย์จ้อยด้อยทุพพล
ประยุกต์ค้นสร้างสรรค์ทันเหตุการณ์

เป็นตัวแบบแยบคายถ่ายทอดเก่ง
กระฉับกระเฉงใช้คำล้ำอ่อนหวาน
สุขภาพ บุคลิก พลิกแพลงงาน
รู้สมานไมตรีมีวินัย

ศิษย์นิยมนับถือเคารพรัก
แนะนำตักเตือนรับกับนิสัย
อยู่ต่อหน้า ลับหลัง ทั้งใกล้ไกล
ใจถึงใจ จิตต่อจิต คิดบูชา

ทุกวันนี้คุณคนเขียนไม่ได้มี “อาชีพครู” แล้ว แต่คุณคนเขียนก็ยังระลึกถึงกลอนบทนี้เสมอ และพยายาม “เป็นครูที่ดี” ทุกครั้งที่มีโอกาส และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไม่ได้ทำให้ครูผิดหวัง

วันนี้ครูไม่อยู่แล้ว และคุณคนเขียนยังคิดถึงและระลึกถึงพระคุณของครูอยู่เสมอ … นนท์ ภราดา (ม.มงคล จันทร์บาง)