ลดหน่อยน่า

ช่วงนี้การเมืองตื่นเต้นตึงตัง น่าสนุกไปอีกแบบครับ เรื่องการเมืองนี่คุณคนเขียนปลงไปสักพักแล้วว่ามันเป็นเรื่องของอำนาจ และการต่อรอง ถ้าต่อรองแล้วได้ออกมาดี มันก็เป็นความโชคดีของคนดูอย่างคุณ ๆ คนอ่านกับคุณคนเขียน แต่ถ้าต่อรองแล้วออกมาไม่ดี มันก็เหมือนกับไอ้ที่ผ่านมาสองรัฐบาลที่แล้วหนะครับ ท่องได้สองอย่าง … มาตามประชาธิปไตย และ ต้องแก้รัฐธรรมนูญ

อันที่จริงคุณคนเขียนไม่ได้จะมาเขียนการเมือง แต่จะมาเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่เจอะอยู่บ่อยครั้ง เรื่องลูกค้าต่อราคาครับ เจอะทุกวัน วันไหนอารมณ์ดี ๆ ก็รู้สึกตลก วันไหนอารมณ์ไม่ดีก็ไม่อยากจะขายมันซะอย่างงั้น

ลูกค้ามักคิดว่า คนขายตั้งราคาเอาไว้ให้ต่อ ซึ่งมันก็คงมีจริง ๆ อะนะครับ ตามตลาดนัดต่าง ๆ หรือตามสยามสแควร์แถว ๆ นู้น แต่ของบางอย่างแค่ราคาขายมันก็แทบจะได้กำไรน้อยนิดอยู่แล้ว แถมยังโดนบังคับด้วยราคาตลาดทั่วไปอีกต่างหาก เช่น ของต้นทุน 53 บาท ตั้งราคาขายเอาไว้ที่ 60 บาท กำไรก็ประมาณ 7 บาทใช่ไหมครับ แต่ไอ้ตรงกำไรเนี่ย ต้องเอามารวม ๆ กันให้ได้เดือนละ 12000-15000 บาทเป็นอย่างน้อย (หรือขายของให้ได้ 1700 ชิ้นขึ้นไป) เพื่อจ่ายค่าเช่า ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ส่วนที่เหลือจากตรงนั้น คุณคนเขียนถึงจะได้เอามาใช้จ่ายตามอัธยาศัย … ที่พูดนี่ ยังไม่เคยได้ใช้จ่ายตามอัธยาศัยเลยนะครับ แค่ขายแล้วได้ค่าเช่า ก็ดีใจจะแย่แล้ว :D

หรืออย่างของราคา 320 บาท ลดราคา 10% ก็เหลือ 288 บาท คิดราคาให้เป็น 285 บาท ยังจะมาขอต่อเหลือ 280 มั่งหละ 270 มั่งหละ 250 ก็ยังมี … หยิบไปเลยฟรี ๆ ให้หมด แล้วให้ฉันปิดร้านไปเลยดีกว่ามั๊ย?

มีอีกพวกนึง ๆ มักถามว่า ขายราคาส่งใช่ไหม กี่ชิ้นถึงราคาส่ง 10 ชิ้น หรือ 20 ชิ้น … เอ่อ 200 ชิ้นขึ้นไปจ๊ะ 10-20 ชิ้นเนี่ย เค้าไม่เรียกว่า “ขายส่ง” หรอก -“-

แต่ลูกค้าพวกนี้ก็แปลกนะครับ ถ้าซื้อของตามห้าง แพงแค่ไหนก็ไม่ต่อราคาสักคำ …

นินทากันแบบเผาขนเชียวหละ … ช่วงนี้นอนไม่หลับครับ อารมณ์ไม่ค่อยคงเส้นคงวา!