กำลังใจ

หลาย ๆ ครั้ง หลาย ๆ คราว คุณคนเขียนก็ลืมความสำคัญของคำว่า “กำลังใจ” ไปเหมือนกันนะครับ (รวมถึงการ “ให้กำลังใจ” ด้วย)

สัปดาห์ที่แล้วเป็นสัปดาห์มหาหิน ค่อนข้างเลวร้ายที่สุดตั้งแต่เริ่มต้นปีใหม่นี้มา ไม่ว่าจะในด้านร่างกาย (โดยเฉพาะข้างบ้าน) หรือใจด้านจิตใจ เรียกว่าอารมณ์หดหู่จนคุณคนเขียนคิดถึงว่า น่าจะลองเลิกทำไอ้งานที่ทำ ๆ อยู่นี้ไปสักสามเดือน ระหว่างนั้นก็หาอย่างอื่นทำทดแทนไปก่อน แล้วค่อยมาดูกันใหม่ว่ายัง “สนุก” กับการเขียนเว๊บอยู่หรือเปล่า

จนกระทั่งเมื่อวันเสาร์ คุณคนเขียนไปโบสถ์รอบกลางคืน เพื่อร่วมพิธีมิสซาวันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์ (Holy Saturday) และวันรุ่งขึ้นก็จะเป็นวันปัสกา (Pascha) หรืออีสเตอร์ (Easter) ซึ่งเป็นวันที่ศาสนาคริสต์เชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงกลับคืนชีพจากความตาย …

หลังพิธี คุณคนเขียนก็เดินไปสวัสดีพ่อวีระเหมือนทุกครั้ง พ่อก็ทักทายเหมือนทุกครั้งว่า “เป็นยังไงบ้างงงง” (กรุณาลากเสียงยาว ๆ) คุณคนเขียนก็ตอบไปอย่างไม่ทันคิดรอบคอบว่า “เหนื่อยครับพ่อ ช่วงนี้ปัญหาเยอะ”

พ่อวีระตอบกลับมาประมาณว่า ‘นี่ไง เป็นการร่วมพระมหาทรมานกับพระเยซูเจ้าในช่วงมหาพรต1 ขอให้ผ่านการทดลองของพระเป็นเจ้าช่วงนี้ไปได้ด้วยดี’

… สัปดาห์นี้ ผ่านมาสองวัน ราบรื่น สบายใจ เกี่ยวกันไหม ไม่รู้ครับ แต่คำพูดสั้น ๆ ก็ช่วยทำให้รู้สึกสบายใจ และพร้อมเดินต่อได้เหมือนกัน

แอบขอบคุณพ่อวีระบนนี้อีกรอบครับ


  1. ช่วงเวลา 40 วันตลอดเทศกาลมหาพรต เป็นช่วงเวลาพิเศษที่คริสตชนได้รับการเชื้อเชิญให้เตรียมจิตใจ สมโภชวันปัสกา ซึ่งเป็นสมโภชที่สำคัญที่สุดของคริสตชน จิตตารมณ์ในเทศกาลมหาพรต คือ การภาวนา พลีกรรม เป็นทุกข์กลับใจ ใช้โทษบาป และ เชื่อข่าวดีแห่งพระวรสาร