มีความสุขกับเวลาที่มีใช้

ระหว่างนั่งนึกไม่ออกว่าจะเขียนโปรแกรมยังไง คุณคนเขียนก็นึก ๆ เล่น ๆ ว่า …

วัน ๆ นึงคุณคนเขียนช่างมีความสุขเสียนึ่กะไร งานที่ได้ทำก็เป็นงานที่ชอบ แถมระหว่างทำงานยังมีเวลานั่งคิดเรื่องกินเรื่องเที่ยว เดี๋ยว ๆ ก็ชวน ๆ กันไปเดินห้าง ว่าง ๆ ก็ชวนกันไปดูหนัง หลัง ๆ เริ่มมีคิดถึงแมวคิดถึงหมาไปเรื่อยเปื่อย … เสียเวลา ไร้สาระ บ้าไปวัน ๆ อย่างมีประสิทธิภาพ

รู้ทั้งรู้ว่าชีวิตมันมีเวลาจำกัด คุณคนเขียนก็เลยไม่สนใจที่จะเอาเวลาไปพิจารณานู่นนี่ให้เยิ่นเย้อมากความ (แบบประโยคนี้เป็นต้น) อยากทำอะไรก็ทำ อยากคิดอะไรก็คิด จะเป็นอะไรก็ให้มันเป็น

ความทุกข์ ความสุข ความเศร้า ความดีใจ ความรัก ความเกลียด หรือแม้กระทั่งความต้องการ แบบที่เห็นกันตามท้องถนนทั่ว ๆ ไป มันคือส่วนประกอบที่ทำให้สัตว์ที่เดินสองขามีความสมบูรณ์ … เรียกว่าเป็นคน

จุดสำคัญอยู่ที่ต้องระวังไม่ให้ “ต่อม” พวกนี้แสดงอาการมากเกินไป แต่ถ้ามัวแต่ไประวังไม่ให้มันแสดงอาการ ขยับซ้ายก็ดูทีว่าคิดอะไร ขยับขวาก็ดูอีกทีว่าคิดอะไร … อันตรายต่อสุขภาพจิตเป็นอย่างยิ่ง

แล้วถ้ามัวแต่นั่งหาวิธีควบคุม “ต่อม” พวกนั้นซะ ควบคุมให้แสดงอาการให้น้อยเข้าไว้ ไม่แสดงอาการได้ยิ่งดี พอ “ต่อม” เริ่มแสดงอาการสักหน่อยก็ “อู้ยย รู้สึกผิด” มันก็คงไม่ต่างอะไรกับการที่บอกว่า “อยู่อย่างไม่มีความรู้สึก ถึงจะดี” … แล้วจะอยู่ไปทำไมหละนั่น

นอกจากนั้นแล้วคุณคนเขียนว่า ทุกอย่างมันอยู่ที่วันนี้ ชั่วโมงนี้ นาทีนี้ (วินาทีนี้ยังไม่นับเลย เพราะวินาทีนี้ มันผ่านไปแล้ว) จะสนใจทำไมพรุ่งนี้ อยู่กับปัจจุบันน่าจะดีกว่า ทำปัจจุบันตามที่ใจอยากจะทำ (ต้องบอกไหมว่า อย่าให้คนอื่นเดือดร้อน)

(แต่คิดว่า พรุ่งนี้เที่ยวไหนดี .. ต้องคิด!)

พรุ่งนี้จะมีใครรักหรือไม่มีก็ไม่น่าสนใจ รู้แค่ว่าวันนี้ให้ความรักกับคนที่ควรจะได้รับความรักให้มากที่สุด พรุ่งนี้จะได้รับความรักกลับมามากน้อย เท่าหรือไม่เท่ากับที่ให้ไป จะมีใครอยู่หรือไม่มีใคร มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ … การเรียกร้อง ไม่มีคำว่า พอเพียง (อินเทรนด์ซะหน่อย)

คุณคนเขียนรู้แต่ว่า ตอนนี้คุณคนเขียนมีความสุขกับเวลาที่มีให้ใช้ครับ

ไม่ต้องการ comment ตอบครับ … ผู้ชาย อีโก้ สูง อย่าง นี้ แหละ :)