เลิกโมโห ขำดีกว่า

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา คุณคนเขียนและกลุ่มผู้ร่วมงานไปเข้าประชุมกับบริษัทแห่งหนึ่งอีกครั้ง (ซึ่งได้เอ่ยถึงอย่างมากในหัวข้อที่เกี่ยวกับ “ลูกค้า” ไปแล้ว) คราวนี้แม้กระทั่งนักศึกษาฝึกงานยังบอกว่า “บริษัทนี้จะเอายังไงกันแน่”

สรุปเรื่องให้สั้น เมื่อครั้งประชุมคราวที่แล้ว (ประมาณต้นเดือนกรกฎาคม) ได้ข้อสรุปไปแล้วว่า จะทำ directory module โดยให้มีฟังก์ชั่นค้นหา (search) ได้ พร้อมทั้งสรุปชัดเจนแล้วว่า จะค้นหาด้วยอะไรได้บ้าง นอกจากนั้นก็ได้ข้อสรุปแล้วว่า มีเพิ่มเติมอีก 2 module ที่เกี่ยวข้องกันคือ membership และ activity พร้อมรายละเอียดค่อนข้างชัดเจน (แปลว่า ตามที่เขียน proposal ส่งเข้าไปนั่นเอง)

พอเข้าไปวันอังคาร กลับมีคำพูดที่ว่า “ยังไม่ได้ข้อสรุปว่า directory จะ search อย่างไรได้บ้าง” และ “membership module จะเปลี่ยนเป็น loyalty” (แปลว่า ต้องเริ่มคุย requirements ใหม่)

แต่กลับมีคำถามว่า “จะทำอย่างไรให้ project เดินหน้าได้เร็วขึ้นบ้าง” ถึงกับมีข้อเสนอมาว่า “จะเป็นไปได้ไหมถ้าจะเพิ่มคนทำงานสำหรับ project นี้”

ฟังแล้ว คุณคนเขียนไม่มีความโมโหสักเล็กน้อยครับ … ขำ(ในใจ)อย่างเดียวเลย

อ้อ .. คนเราเนี่ยนะ ต่อให้เห็นเป็น “ลูกสาว” ก็เถอะ แต่มันก็เป็น “ลูกสาวคนอื่น” จะไปโอบไปกอดเค้า มันก็น่าจะระแวดระวังนิดนึง ยุคนี้สมัยนี้ ป๋าเลี้ยงเด็กกันเยอะแยะ แล้วมันก็เรียกว่า “พ่อ” เรียกว่า “ป๋า” กันทั้งนั้น … เดี๋ยวก็มาหาว่าแกล้งหมาจนตรอกซะอีก ;)