สามเรื่อง

“บิ้ว” (หรือ บิ้วอารมณ์ ที่เค้าเรียก ๆ กัน) … เปลี่ยนจากนักข่าว คนทำข่าว คนเล่าข่าว มาเป็นคนอ่านละครวิทยุอย่างเต็มตัว สำหรับพิธีกรชายที่โผล่หน้าจอช่องแรกสุด ทั้งเช้ากลางวันเย็น อ่านข่าวแบบใส่อารมณ์ร่วม (ยังพอทน) สัมภาษณ์คนแบบให้มันดูรันทนเต็มที่ ร้องไห้ได้ยิ่งดี ไม่รู้พรุ่งนี้วันจันทร์ จะเปลี่ยนชื่อเป็น “ไตรภพ” แล้วแจกรถเข็นในรายการด้วยเลยรึเปล่า

“โหวต” … มาถึงฤดูกาลที่สี่ สำหรับรายการโหวตกระหน่ำ ยิ่งผ่านไปหลายปีเท่าไหร่ ก็ยิ่งเข้าใจจุดมุ่งหมาย (concept) ของรายการมากขึ้น รายการนี้ไม่ได้ประกวดความสามารถ แต่ประกวดหน้าตา ปีนี้เอาเข้ามา 20 คน แล้วให้โหวตออกไป 8 (สัปดาห์ละ 4) เรียกหรูว่า “ให้คนดูได้ออดิชั่น” (audition) หลอกรับประทานเงินเพิ่มได้อีกสองสัปดาห์ รายการแบบนี้ขึ้นอยู่กับว่า ใครหล่อก็อยู่นาน

“เพศที่สาม” … เรียกร้องสิทธิ เสรีภาพ ความเท่าเทียมกันในสังคม พอรับได้ไม่มีปัญหา อยากจะแต่งงานอย่างถูกกฎหมาย จดทะเบียนสมรสได้ ก็พอรับได้ไม่มีปัญหา (ก็เขียนไปว่า นาย— แต่งกับ นาย—) แต่จะขอเปลี่ยน “นาย” เป็น “นางสาว” (หรือ “นาง”) ไม่เห็นด้วย มันไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้ คุณไม่ใช่ผู้หญิง

ทีแรกคุณคนเขียนตั้งใจจะเขียนให้ครบเจ็ดเรื่อง เผื่อจะได้ทันสมัยกับค่านิยมงมงาย (หรือบ้าหวย?) แต่ไม่เอาดีกว่า เพราะไหน ๆ คุณคนเขียนก็มีความเชื่อส่วนตัวอยู่ ถ้าจะเขียนจริง ๆ ต้องเขียน สามเรื่อง หรือ สี่สิบเรื่อง … หยุดไว้ที่สามละกัน

สวัสดีครับ