สันดาน

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา คุณคนเขียนแวะไปรับประทานซูชิแบบรางมาครับ อาหารมันก็ไม่ได้อร่อยจนถึงขนาดต้องเอามาเขียนบันทึกไว้หรอกครับ %(me)อันที่จริงร้านนี้โดนเก็บเข้าไปอยู่ใน never again list แล้วเรียบร้อย% คุณคนเขียนจะเขียนถึงพฤติกรรมแปลก ๆ ของคนกินอีกโต๊ะหนึ่งหนะ

คุณ ๆ คนอ่านเคยเห็นร้านซูชิแบบรางใช่ไหมครับ แบบที่จานซูชิหมุนไปรอบ ๆ ร้านหนะครับ คุณคนเขียนนั่งหยิบอาหารได้สักพัก %(me)แอบบ่น: ต้องบอกว่า แทบไม่มีซูชิ หรือ ข้าวปั้นมาวางเลย% คุณคนเขียนก็เริ่มสังเกตเห็นจานเปล่าหมุนผ่านมาเป็นระยะ ๆ ทีแรกก็นึกว่าเป็นจานที่ยังไม่ได้ใช้ แต่พอมองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าเป็นจานที่โดนหยิบอาหารออกไปแล้ว

ด้วยความสงสัยก็เลยมองไปรอบ ๆ ก็ไม่ได้คิดว่าจะเห็นอะไรหรอกครับ มันมีตั้งหลายโต๊ะ ที่ไหนได้ เห็นกับตาว่าผู้หญิงที่นั่งโต๊ะข้างหน้า กำลังค่อย ๆ ลำเลียงจานเปล่าขึ้นไปวางบนรางเลย … ก็ได้แต่คิดว่า “เออ แปลกดีเว้ย”

นั่งรับประทานไปสักพัก หยิบนู่นหยิบนี่ลงมาแล้วก็เหลือบไปเห็นจานนึงที่กำลังวิ่งผ่านหน้ามา เห็นแล้วก็ตกใจเล็กน้อย เพราะเป็นจานที่ใช้แล้วอีกเหมือนกัน แต่คราวนี้มีเศษอาหารชิ้นใหญ่ติดมาด้วย คาดเดาว่าคงเป็นโต๊ะเดิม %(me)เพราะเท่าที่สังเกตบนรางรอบ ๆ ร้าน “กระแสจานเปล่า” จะเริ่มจากโต๊ะนั้นเพียงโต๊ะเดียว% … เริ่มรู้สึก “มันทำลงไปได้”

ไม่นานหลังจากนั้นคุณคนเขียนได้ยินเสียงดังมาว่า “อ้าว ขนมจีบนี่นา ไม่เอาอะ” ก็หันไปตามเสียง %(me)ก็โต๊ะนั้นแหละ% แล้วก็เห็นผู้หญิงคนที่ว่า กำลังเอาตะเกียบวางของกินชิ้นหนึ่งลงบนจาน ปิดฝา แล้วก็วางกลับขึ้นไปบนรางใหม่ … คุณคนเขียนเรียกหาเมนู แล้วสั่งอาหารจากในนั้นทันที

%(me)โต๊ะนั้นมีผู้หญิงหนึ่งคน ผู้ชายสองคนครับ คุณคนเขียนมองเห็นแต่ฝั่งผู้หญิง ก็เลยไม่รู้ว่าผู้ชายทำพฤติกรรมที่เล่ามาด้วยรึเปล่า%

อย่างนี้ไม่ใช้คำว่า “สันดาน” แล้วจะให้ใช้คำว่าอะไรหละครับ?

ไปแล้วดีกว่า สวัสดีครับ

P.S. Thank you for all your well-wishing. I think I’m “operating within the established parameters” once again. ;)