ครั้งแรกให้อภัย ครั้งที่สองน่าสงสัย …

เรื่องของเสียงส่วนใหญ่นี่ก็มีทั้งด้านดีและด้านเสียนะครับ เสียงส่วนใหญ่ช่วยให้อะไร ๆ มันดำเนินไปได้เร็วขึ้น ซึ่งหลาย ๆ ครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นสิ่งดีสิ่งงามน่าเห็นด้วย แต่หลาย ๆ ครั้งมันก็เข้าข่ายที่เรียกกันว่า พวกมากลากไป … ซึ่งก็เห็นกันบ่อย ๆ กับความผิดพลาดของรัฐบาลและสภาผู้แทนฯ ชุดนี้

คราวที่แล้วนำส่งกฎหมายไปให้พระเจ้าอยู่หัว ก็โดนส่งกลับเพราะข้อผิดพลาด … ผู้นำบอกว่าเป็นข้อผิดพลาดทางเทคนิค ไม่มีอะไรเสียหาย

คราวนี้เจอข้อผิดพลาดทางเทคนิคอีกแล้ว แต่ยังไม่ถึงพระเจ้าอยู่หัว เพราะผู้นำตัดสินใจแบบ คิดใหม่ ทำใหม่ .. ไม่นำส่งให้พระเจ้าอยู่หัว .. แต่ส่งกลับมาที่สภาฯ เอง ให้สภาแก้ก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยนำส่งใหม่ … อ้างว่าจะได้ไม่ระคายเคืองเบื้องพระยุคลบาท

กฎหมายรัฐธรรมนูญที่ใคร ๆ เค้ายกมาเถียงมาถกกัน เค้าก็บัญญัติเอาไว้ว่า พอกฎหมายผ่านสภาแล้ว นายกฯ มีหน้าที่ทูลเกล้าฯ ถวายให้พระเจ้าอยู่หัว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพระราชวินิจฉัย แต่ก็อย่างที่บอกครับ คิดใหม่ ทำใหม่ … ทักษิณคิดอะไร มันถูกไปหมดแหละ!

… เล่าให้จบซะหน่อย คุณ ๆ อาจจะถามว่า ถ้ารู้ว่าผิดแล้วจะทูลเกล้าฯ ให้พระเจ้าอยู่หัวทำไม ทำไมไม่แก้ให้เรียบร้อยก่อนแล้วจึงทูลเกล้าฯ ซะทีเดียวหละ? คำตอบก็คือ “กฎหมายบังคับ” ครับ ก็มีหลาย ๆ คนเค้าแนะนำกันว่า ก็นำได้กฎหมายที่ผิด ๆ อันนี้แหละ ทูลเกล้าฯ ขึ้นไปซะ แล้วก็แนบ post-it ติดไปหนึ่งอันว่า กฎหมายมีข้อบกพร่อง แล้วก็ขออนุญาตนำกลับมาแก้ไขซะให้เรียบร้อยก่อน แล้วก็ค่อยนำทูลเกล้าฯ อีกทีหนึ่ง … หลายขั้นหลายตอน แต่ถูกต้องตามระเบียบ ไม่ขัดหูขัดตาใคร ไม่รู้ทำไมไม่ทำ หรือว่ากลัวเสียหน้า???