รอยร้าว

เอาหละ ตามนิสัย(สันดาน)ของคุณคนเขียนแล้ว เวลาออกจากบ้านก็มักจะสังเกตสังกาพฤติกรรมต่าง ๆ ของชาวบ้านเค้าไปเรื่อยเปื่อย โดยส่วนใหญ่แล้วก็ไม่ไปจับจ้องเค้าจนเสียมารยาทหนะครับ มักจะเป็นพวกพูดเสียงดัง หรือทำอะไรเด่นชัดจนคุณคนเขียนได้ยินได้เห็นซะมากกว่า .. ทีนี้ระหว่างที่รอผลตรวจก็ไปได้ยินบทสนทนาของ(เข้าใจว่าเป็น)ญาติผู้ป่วย ก็คงเป็นแม่ลูกกัน ก่อนหน้านี้คุยอะไรกันก็ไม่รู้ แต่เริ่มจะเสียงดังตรงที่ลูกบอกประมาณว่า “ให้พ่อกลับบ้านเถอะ แล้วก็จ้างพยาบาลมาดูแล” ฝ่ายแม่ก็บอกว่า “เอากลับไปทำไม ให้อยู่โรงพยาบาลนี่แหละ เอากล้บบ้านก็ยุ่งยากวุ่นวาย เลิกงานก็ค่อยมาเยี่ยม สบายดี” ลูก ซึ่งคงลืมตัว ก็ตอบซะดังหยั่งก๊ะตะโกน “แม่ นั่นพ่อนะ” แล้วก็ลุกออกไป … ทำให้คุณคนเขียนนึกถึงตัวเองเมื่อเกือบ ๆ 3 ปีที่แล้วจริง ๆ ประมาณว่า ฟังแล้วน้ำตาซึม %(me)แล้วก็อยากจะลุกไปบอกกับแม่คนนั้นว่า ฟังลูกซะหน่อยเหอะ ร้าวเพราะเรื่องอื่นมันพอซ่อมได้ แต่ร้าวเพราะเรื่องนี้มันร้าวไปตลอด .. ไม่ได้บอก เพราะเค้าคงจะบอกว่า เสือก% … มันมีอยู่สองอย่างที่เคยเจอมานะคุณ ๆ คนอ่าน คือประเภทขี้เกียจดูแล กับประเภท “ถ้าเป็นอะไรไปแล้วของที่ซื้อมาไว้ที่บ้านจะทำยังไง (เตียงคนป่วย ฯลฯ) เสียดายตังค์” ไม่ได้เรื่องทั้งคู่!

%(me)ส่วนกลุ่มที่มีเหตุนอกเหนือจากนั้น คุณคนเขียนก็ไม่รู้เหมือนกันอะนะ%