บอลโลกคู่แรก ไม่พลิกล็อก

ผ่านไปแล้วครับ สำหรับบอลโลกคู่แรก France vs Senegal ผลออกมาก็ Senegal ชนะไป 1 ประตูต่อ 0 ไม่พลิกล็อกครับ

ที่บอกว่าไม่พลิกล็อกก็เพราะว่า ตามสถิติบอกโลกที่ผ่านมาเนี่ย น้อยครั้งมากที่แชมป์ของครั้งล่าสุด (ซึ่งต้องลงแข่งเป็นคู่แรก) จะชนะในคู่เปิดสนามของปีถัดมา น้อยจนนับครั้งได้เลยมั้ง (ถ้าจำไม่ผิด ครั้งนึงก็เห็นจะเป็น Brazil .. ถ้าจำผิด ก็ช่วยม่ายด้ายยย)

พรุ่งนี้ก็จะมีแข่งกันอีก 3 คู่ครับ อันได้แก่

Ireland vs Cameroon @ 1:30 PM (Thai) Uruguay vs Denmark @ 4:00 PM Germany vs Saudi Arabia @ 6:30 PM

คาดว่าผมคงจะตั้งใจดูก็แค่คู่สุดท้าย นอกนั้นถ้าว่างก็ดู

ส่วนวันนี้ช่วงบ่าย ผมก็ไปดู Panic Room มาซะหน่อย หลังจากที่รอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอมาตั้งนาน .. อืมมม ก็ตื่นเต้นน่าดูอยู่ในระดับหนึ่ง ประมาณว่า คุ้มค่าการรอคอยพอสมควร แต่ผมมี “เรื่องเล่าในโรงหนัง” มาเล่าให้ฟังอีกแล้วหละ .. กิกิกิ

ก่อนหนังเริ่มก็มีช่วงของ teaser หนังเรื่องใหม่ ๆ ที่จะเข้าในไม่ช้า ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาอยู่ 4-5 ครั้ง ส่วนใหญ่ก็จะคุยกันสั้น ๆ แล้วก็วางไป ช่วงนี้ยังโอเคครับ หนังยังไม่เริ่ม และบางคนอาจจะลืมปิดมือถือซะ เนื่องจากระหว่างเดินเข้าโรงหนังมาอาจจะมือไม่ว่าง เพราะถือ popcorn และ soft drink

พอหนังเริ่มไปได้ซะพักนึง ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมาตรงกลาง ๆ โรง ดังนานพอสมควรเชียวหละ ผมก็เดาไปก่อนแล้วว่า น่าจะเป็นผู้หญิง เพราะคุณสุภาพสตรีหลาย ๆ คนมักจะเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าถือ เวลาต้องการจะใช้ที ก็ต้องขุดต้องค้นกันพอสมควร … เอาหละ ซะพักนึงเสียงโทรศัพท์ก็เงียบไป ไอ้เราก็หลงดีใจ นึกว่าเจ้าของคงจะรู้สึกตัว เลยกดวางไปซะ .. ที่ไหนได้ “ฮัลโหล” ดังลั่นโรงเลย ตกใจหมด …

แล้วเสียงนั้นก็เงียบหายไป เราก็นึกว่า ไปแอบคุยกันแล้วก็วางหูกันไปซะ “เออ ๆๆ ได้ ๆ เดี๋ยวจัดการให้” ดังขึ้นมาอีก (แต่เบากว่า ฮัลโหล หน่อยนึง) .. เอาวะ คงจะวางแล้ว … แต่ไม่เป็นอย่างงั้น ยังมีเสียงของเธอโผล่ขึ้นมาสลับกับเสียงของ Jodie Foster เป็นระยะ ๆ

คือจริง ๆ แล้วเนี่ย ผมเตรียมจะอ้าปากโวยวายแล้ว แต่ผมไม่รู้งะ ว่าเสียงนั้นมาจากไหน ประมาณว่า ถ้านั่งอยู่ข้าง ๆ เนี่ย คงจะได้เงียบไปตั้งแต่ สองนาทีแรกแล้ว … แต่นี่ 5 นาทีก็แล้ว ยังคุย ๆๆๆ เป็นเรื่องเป็นราวเลยทีเดียว ผมก็เริ่มขยับตัวเล็ก ๆ น้องนักเรียนคนนั่งข้าง ๆ ผมก็เริ่มจะหันมาทางผมแล้วยิ้มพร้อมกับส่ายหัว แล้วก็หันมองไปข้างหลังเล็ก ๆ เหมือนกัน …

ทันใดนั้นเอง … เก้าอี้ข้างหลังผมนี่แหละ “เกรงใจหน่อยนะค๊ะ คนอื่นเค้าจะดูหนังกัน ทนไม่ได้แล้วนะ” … ผมกับน้องข้าง ๆ และคนอื่นในโรงอีกหลาย ๆ คน หัวเราะขึ้นมาพร้อม ๆ กันอย่างไม่ได้นัดหมาย (ทั้ง ๆ ที่หนังกำลังเครียดเชียว) .. ผมก็ไม่รู้ว่า เธอคนที่คุยโทรศัพท์อยู่นั่นคิดว่าจะเดินออกจากโรงหนังตอนหนังจบ โดยที่ไม่โดนคนข้าง ๆ มองหน้าได้ยังไง … เฮ้ออออ