คน ๆ นั้น … เป็นใคร

ไม่ได้เขียนซะหลายวัน .. แต่วันนี้ก็ยังไม่เขียนอีกแหละ แต่จะขอไป copy บทความจากหนังสือพิมพ์ “คม-ชัด-ลึก”:http://www.khomchadluek.com มาให้อ่านกันเล่น ๆ ละกัน …

อ้อ ลืมบอกไป บทความนี้เขียนโดยคุณ สุจินต์ จันทร์นวล ครับ (ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอก ว่าเค้าเป็นใคร!) .. เอาเป็นว่า เริ่มเลยละกัน

บางครั้งคนเราก็สามารถเจ็บช้ำเอาง่าย ๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก หากคนนั้นจริงใจกับคนอื่นเสียเกินไป

คน ๆ นั้น มีจิตใจโอบอ้อมอารี จนเกินไป คน ๆ นั้น ไม่คิดจะทำร้ายใคร รู้จักแต่ป้องกันตัวแบบหลวม ๆ คน ๆ นั้น หน้าบาง และไม่อยากให้ใครเกลียด ไม่อยากให้ใครตำหนิ คน ๆ นั้น มีแต่ความมุ่งหมายในสันติ ในความรัก ความเข้าใจ ดุจญาติพี่น้อง ในความรู้สักที่ดีมีให้กัน คน ๆ นั้น คิดเพียงแต่จะให้อภัย ให้ความปรารถนาดี เพื่อจะมีชีวิตเคียงคู่กันอย่างเป็นสุข คน ๆ นั้น ไม่ชอบทะเลาะเบาะแว้ง ไม่ชอบการเอาเปรียบคนอื่น เห็นอกเห็นใจ แถมยังขี้สงสารอีกด้วย คน ๆ นั้น จะเจ็บ จะตาย จะฉิบหายอย่างไร ก็สามารถให้อภัย และลืมได้เสมอ คน ๆ นั้น จะพูด จะจา จะแสดงออก ก็ไม่อยากให้ใครรู้สึกไม่ดี ยอมแม้แต่จะเป็นฝ่ายงอนง้อ ขอความเห็นใจ ทั้ง ๆ ที่คนอื่น กำลังเหยียบยอดอก เอาเท้าคลึงหน้าอยู่ก็ตาม คน ๆ นั้น ยอมที่จะทะเลาะกันเองในบ้าน เพื่อให้เพื่อนบ้านได้มีความสบายใจ คน ๆ นั้น ยอมที่จะลืมความเจ็บปวด และขมขื่น เพียงเพื่อเห็นแก่มนุษยธรรม และให้โลกเห็นว่า เป็นคนดี คน ๆ นั้น สุดแสนจะอดทน ยอมให้อีกคนก่นด่า แสดงความรังเกียจ แม้แต่หยามเหยียด เพื่อถนอมน้ำใจอีกฝ่าย โดยที่ไม่สามารถจะอธิบายได้ คน ๆ นั้น ยอมให้ชาวโลกเข้าใจว่า เป็นคนปากว่า ตาขยิบ ทั้ง ๆ ที่รู้ ท้ง ๆ ที่เห็น และเข้าใจเป็นอย่างดี ว่าอะไรคืออะไร โดยยินยอมให้อีกฝ่าย กล่าวด่าทอ แล้วตัวเองเงียบ คน ๆ นั้น ก้มหน้า ก้มตา ที่จะเอาความดี ชนะความชั่ว เอาความเอื้อเฟื้อ ชนะการเห็นแก่ตัว แม้จะนานแสนนานเพียงใด ไม่เคยจะย่อท้อ พยายามที่จะเปลี่ยนงูเห่า ให้เป็นชาวนาเพศเมีย เพีอลบล้าง คำพังเพยโบราณที่ว่า ชาวนากับงูเห่า คน ๆ นั้น จำได้ แม่นยำว่า เป็นคนไทย

แต่อีกฝ่าย หรืออีกคนนั้นเป็นใคร พระศรีสุริโยไทท่านทราบดี เมื่อไหร่จะเจ็บแล้วจำเสียทีนะ คนไทย