ดูหนัง ดูละคร แล้วย้อนดูตัว

คำพูดข้างบนคงเป็นคำพูดที่ คุณ ๆ คนอ่านคงจะเคยได้ยินกันอยู่หลายครั้งหลายคราพอสมควร .. ผู้พูด (มรว.คึกฤทธิ์ รึเปล่า) คงหวังให้ผู้ชมภาพยนตร์อย่าดูเพียงเพื่อความบันเทิง แต่พึงมองถึงข้อคิดที่มีมากับเนื้อหาของเรื่องด้วย

จริง ๆ แล้วก็มีตัวอย่างอยู่เยอะแยะมากมายในเวลาหลังข่าว แต่เรื่องที่ผมจะเขียนถึงนี่เป็นหนังชุดของอเมริกาครับ ชื่อว่า “Sex and the City”:http://us.imdb.com/Title?0159206 … ตัวเดินเรื่องของหนังเป็นผู้หญิงวัยประมาณ 30 กว่า ๆ ซึ่งเล่าถึงเรื่องในชีวิตของเธอ กับเพื่อนอีก 3 คน และแน่นอน เรื่องที่เล่าก็คงจะไม่พ้นเรื่องของหัวใจ และ sex (รายละเอียดของหนัง ก็หาดูกันเองนะ อิอิอิ)

เพื่อนผมที่เป็นผู้ชายหลายคน (ทั้งที่เคยอยู่เมืองนอก และพวกที่ไม่เคยออกจากเมืองไทย) ได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วก็บอกว่าผิดหวัง ทำไมมันถึงผิดหวังรู้ไหมครับ … มันบอกว่าฉาก sex ที่มีนั้นช่าง PG-13 เสียเหลือเกิน แต่น้อยคนที่จะบอกว่า “เพิ่งรู้นะ ว่าผู้หญิงคิดอย่างนี้” และที่แน่ ๆ ไม่มีใครซะคนที่บ่นว่าหนังชุดนี้เน้นแต่เรื่อง sex …

อีกมุมนึง เพื่อนผู้หญิง (เช่นกัน ทั้งใน และนอกประเทศไทย) เกือบทั้งหมดจะบอกว่า ชอบเนื้อหาของหนัง เพราะผู้สร้างนำเอาความคิด และความรู้สึกของ “ผู้หญิง” ในเรื่องของหัวใจ (ความรัก) และ sex (ความต้องการ) ออกมาเปิดเผย ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว ผู้หญิงจะไม่กล้าพูดเรื่องพวกนี้ หรือไม่ก็พูดกันในกลุ่มของผู้หญิงเท่านั้น ทำให้ผู้ชายไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของผู้หญิง (เช่น เวลาที่ความสัมพันธ์เกิดอาการกระท่อนกระแท่น) … แต่ก็มีเพื่อนผู้หญิงจำนวนหนึ่ง (ส่วนใหญ่ก็อยู่แต่เมืองไทย) ที่บอกว่า “ดูแล้วอาย” หรือไม่ก็เนื้อหาดี แต่ตรงไปหน่อย

พูดกันจริง ๆ แล้วก็ต้องบอกว่า ปฏิกิริยาที่ได้รับมา เป็นไปตามคาดพอสมควรทีเดียว คือ ผู้ชายมักจะ “ดูหนัง” แต่ผู้หญิงมักจะ “ดูเนื้อหา” .. ผมคงไม่เถียงหรอกครับ ว่ามีบ้างที่ผู้หญิงไปดูหนัง ก็เพราะว่าเค้าต้องการจะไปดู Brad Pitt กัน แต่มีไม่กี่ครั้งหรอก ที่ผู้ชายไปดูหนัง แล้วไม่ได้สอดส่องมองหาฉากที่นางเอกนุ่งน้อยห่มน้อย

กลับมาที่ S&C … ผมว่า คุณผู้ชายก็น่าจะหามาดูเหมือนกันนะ มองข้ามเนื้อหาส่วนที่เป็น sex ซะนิดนึง แล้วคุณ ๆ อาจจะเข้าใจความรู้สึกของแฟน (ว่าที่แฟน หรือผู้หญิงห้องข้าง ๆ) ของคุณอีกเยอะเชียวแหละ …

แถม 1: ละครไทยให้ข้อคิดก็มีเยอะนะ อย่างเมื่อสองวันที่แล้วเปิดไปเจอก็เห็นจะเป็น นางเอก ที่ไว้ใจตัวร้ายซะเหลือเกิน เลยโดนวางยาข่มขืนไปเลย … ชีวิตจริงมีเยอะแยะครับ แต่วัยรุ่นสมัยนี้ ไม่โดนกับตัวเองก็ไม่รู้ถึงความเจ็บ(ปนแค้น) โดนแล้วยัง “เสือก” ไม่รู้จักจำอีกต่างหาก … เวรกรรม!

แถม 2: ได้ไปอยู่เมืองนอกนาน ๆ ก็มีข้อดีเหมือนกันนะครับ คือ มันได้ “สัมผัส” อะไร ๆ เยอะแยะไปหมด เห็นจะซะ “ชิน” … ก็เลยมี cell สมองไปคิดถึงเรื่องอื่นนอกเหนือจาก “เรื่องอย่างว่า” … อันนี้ ไม่เวรกรรม!

(เพื่อนที่ว่า มีจำนวนประมาณ 10 กว่าคน แบ่งเป็นผู้ชาย และ ผู้หญิง อย่างละครึ่งพอดี [ก็มันมากันเป็นคู่ ๆ เกือบหมดอ่านิ])

อ้อ … ว่าจะเขียนเรื่อง 7 ประจัญบาน (หนังไทย เรื่องล่าสุด) แต่ยังไม่ได้ดู และ ไม่คิดจะดู ก็เลยไม่เขียนดีกว่า เดี๋ยวโดนหาว่า ไม่สนับสนุนหนังไทย แล้วยังพูดมาอีก (ก็หนังมันกระจอกจริง ๆ นี่หว่า)