Karaoke … ไม่ใช่ไก่ทอดญี่ปุ่น

เดี๋ยวนี้ขาด ๆ หาย ๆ ไม่ค่อยจะได้มาเขียนเอาซะเลย “ขี้เกียจ” เห็นจะเป็นข้อแก้ตัวอันดับหนึ่งหละครับ แต่มีข้อแก้ตัวอันดับสอง ที่ดูเหมือนกะว่าน่าจะเป็นจุดขายได้ เอามาเล่าให้ฟังดีกว่า คือแบบ คนมันไม่ว่าง เพราะมันกะลังมี ความรัก

อิอิอิ ว่าแล้น ต้องรีบมาอ่านกันเชียว คือ จริง ๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกอะไรหรอกนะ มันก็มีความรักจริง ๆ อะ แต่ไม่ได้ไปตกหลุมรักอะไรกับสาวที่ไหนหรอก ตอนนี้ “โรคร้องเพลง” มันกลับมาอีกแล้วครับ เพื่อน ๆ ที่คบกันมาตั้งแต่สมัยอยู่มัธยมจะรู้ดีว่าผมชอบร้องเพลง/เล่นดนตรีมาก สมัยก่อนที่ karaoke ยังไม่ค่อยเจริญ เราก็จะรวมตัวเข้าห้องซ้อมกันอาทิตย์ละสาม-สี่ครั้ง รีดไถบิดา-มารดาไปซื้อเครื่องดนตรีกันไม่รู้ซะเท่าไหร่ … พอกิจการ karaoke เริ่มรุ่งเรือง ความอยากเป็นนักร้อง แต่ขี้เกียจเล่นของพวกเราก็เริ่มออกฤทธิ์ ผลสุดท้ายคือ ทิ้งเครื่องดนตรีที่เคยชอบ หันมาจับไมค์ เกาะรีโมทกันหมดเลย ถึงตอนนี้แล้วเพื่อน ๆ ผมที่ว่า (อยู่อเมริกากันหมดแล้ว) ก็คงเล่นดนตรีไม่ค่อยเป็นแล้วมั้ง คงจะเป็นแต่แหกปากอะ (ผมก็เหมือนกัน กีตาร์ที่เคยเล่นได้เล่นดี ตอนนี้ก็ทั้งหลงและทั้งลืม นิ้วแข็งกระดิกไม่ออกแล้ว)

เล่าที่มาซะยาวเลย คือ จะมาแก้ตัวว่าหลาย ๆ วันที่ผ่านมานี่ ไปซื้อ/ยืม VCD karaoke ของแกรมมี่มา แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตา “แหกปาก” หน้าทีวี จนไม่เป็นอันดูข่าวมาเล่าความ ก็เลยไม่มีเรื่องจะมาเขียน อิอิอิ นี่ก็กะว่าสุดสัปดาห์นี้จะนัดหมายกะเพื่อนฝูง (อีกฝูงนึง) มาท้าประลองหลอดเสียงกันซะเล็กน้อย เพื่อหายความอยาก อิอิอิ … แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ยังเหลือแผ่นที่ไม่ได้ดู/ร้องที่ไปยืมจากเพื่อนมาอีกซะ (นับก่อน) 10 กว่าแผ่นได้ สงสัยจายุ่งอีกหลายวัน เหอ ๆๆๆ

เพราะฉะนั้น อย่าแปลกใจครับ ถ้าผู้เขียนหายศีรษะ หรือไม่ก็มาเขียนอะไรที่ไร้สาระ ผิดแนวที่เคยเป็นอยู่ … วิญญาณศิลปินเข้าสิง อิอิอิ!

PS. ความรักที่ว่า ก็รัก VCD karaoke หนะแหละ แทบจะนอนกอดมันทุกวัน ตื่นมาก็เปิด ตอนนอนก็เปิดทิ้งเอาไว้ เรียกได้ว่า อยู่กินกันมาเกือบอาทิตย์แล้ว! :)