ปน ๆ กันไป (ภาค ๒) …

เมื่อวานนี้ไปดู “Traing Day”:http://trainingday.warnerbros.com/ มา มี Denzel Washington กับ Ethan Hawk งะ … เอาไป สี่ดาว (จากสิบนะ ไม่ใช่ห้า .. ละก็มาตรฐานของผมเองอะ) ไม่ประทับใจซะเท่าไหร่ มันก็อาจจะถือได้ว่า เป็นหนังที่ตีแผ่วงการตำรวจ LA (และอีกหลาย ๆ ที่) ได้ดีอะนะ แต่ไม่รู้สิ ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ … ชอบ Denzel ในเรื่องเอ่อ Bone Collector มากกว่า … :)

คนเขียนเรื่อง1 บน web หลาย ๆ คนเค้าเลือกที่จะ วิจารณ์หนังที่ไปดูมาโดยละเอียด อย่างกับ Harry Potter เนี่ย ก็มีบางคนที่ได้สิทธิพิเศษ คือได้ดูในรอบของสื่อมวลชน .. พอดูออกมาเสร็จ เค้าก็บรรเลงยาวเลย ประมาณว่ามีฉากไหนน่าดู ฉากไหนไม่น่าดู ฉากไหนไม่มี ฉากไหนไม่สวย ก็ดีครับ ดูแล้วเก็บรายละเอียดได้เยอะดี .. แต่เวร แล้วตูจะไปดูทำไมอีกหละ ถ้างั้น?? (ไม่ได้เอ่ยชื่อ ไม่ได้ชี้นำ อย่าเดา ๆ ไม่ดี ๆ … อิอิอิ) ผมขอไม่วิจารณ์ดีกว่า ผมว่าผมยังไม่มีประสบการณ์ในการดูหนังมากมาย ถึงขนาดที่จะวิจารณ์หนังได้หรอก อีกอย่าง ผมพยายามไปดูหนังเพื่อความสนุกครับ .. อยากรู้ก็ไปดูเองละกันนะ

เดี๋ยวนะ สังเกตมะ ว่าผมจะเอาไดอารี่ของวันนี้ ไปเขียนเรื่องของเมื่อวาน .. :) .. แปลกดีเนอะ ก็เพราะว่าผมมักจะ upload diary ตอนเช้า ๆ หนะสิ คือ ถ้าจะเอาเรื่อง “เมื่อวาน” ไปไว้เมื่อวาน มันก็จะมี “เมื่อวาน” สองที .. โอ้ย งง .. เอาเป็นว่า ปล่อยไปตามนี้แหละเนอะ .. ไม่เป็นไรชะมะ อิอิอิ :p (เห็นมะ ได้มาอีกย่อหน้านึงละ)

อันนี้เกิดขี้นหลายวันละ ลืมเล่า … ก็คือว่า มีอยู่วันนึงเกิดความอยากกินข้าวต้มกับ “เต้าหู้ยี้” (Fermented Tofu รึเป่าว? จำไม่ได้ละ) ก็เดินออกไปซื้อ ทีแรกคิดว่า 7-11 มีแน่นอน — พลาด ไม่มี ไม่เป็นไร แถวบ้านเรามี โชห่วย เยอะ เดินไปร้านแรก ไม่ได้ขาย, ร้านที่สอง ไม่ได้สั่ง, ร้านที่สาม เพิ่งขายหมด .. เฮ้ย!!! ไอ้เต้าหู้ยี้นี่มันเป็นอาหารประจำครัวไม่ใช่เหรอ เราว่ามันน่าจะมีติดร้านอย่างน้อยลังสองลังนะ เป็นไปได้ยังไงที่มันไม่มีขายซะร้านนึง … ตอนอยู่ San Francisco นี่ หันทางไหนก็มีเต้าหู้ยี้ขาย (ไอ้ร้านที่นั่น ก็คง classify ได้ว่าเป็น โชห่วย เหมือนกันแหละ) แล้วอย่างงี้จะให้คนเค้าคอยเฝ้าซื้อของจาก โชห่วย ได้ยังงัยหละคุณ ของแค่นี้ยังไม่มีขายเลยอะ … อย่ามาว่าผมนะ ถ้าคราวหน้าผมไปซื้อของที่ superstore ของฝรั่งหนะ ก็ไอ้ร้านแถวบ้านผม มัน “โชว์ห่วย” หมดเลยอะ

กลับมาเรื่องเด็กตีกันนิดนึง … ตามที่บอกว่ามีผู้เสียชีวิตหนึ่งรายจากความบ้าระห่ำในครั้งนี้ ข่าวก็ออกมาว่า ระหว่างที่ญาติ ๆ และเพื่อน ๆ ไปรอรับศพ เพื่อน ๆ ก็ร้องเพลง “อำลา” ไปด้วย ข่าวว่าเพลงนี้ “เป็นเพลงประจำวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ที่ร้องให้นักเรียนที่จากไป ไม่ว่าจะโดนไล่ออกหรือเสียชีวิต เนื้อหาระบุถึงความผูกพัน ความรัก ความห่วงหาอาทร และไม่ให้ผู้จากไปต้องกังวล” (คม-ชัด-ลึก) … เหตุการณ์มันเลวร้าย (โดนไล่ออกบ่อย หรือตายเยอะ) ถึงขนาดต้องแต่งเพลงประจำช่วงเวลาเลยเหรอ .. อีกแล้วครับ รักเพื่อนหนะดี แต่ถ้ามีการแก้แค้นเกิดขึ้น แล้วมาบอกว่าทำเพื่อเพื่อนเนี่ย ผมคงต้องเรียกว่า “โง่” อีกแล้วอะนะ … (ถึงขณะนี้ ยังไม่มีการแก้แค้นเกิดขึ้น แต่ผมไม่เชื่อ ว่ามันจะไม่แก้แค้น — แต่ก็หวังอะนะ ว่ามันจะไม่ทำ)

กลับมาเรื่อง Double Standard นิดนึง (quote มาจาก “หนังสือพิมพ์ คม-ชัด-ลึก”:http://www.komchadluek.com เลยละกัน) … “คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ ระดมนักวิชาการด้านภาษา ถกหาความหมายของคำว่า ‘Double Standard’ ในสังคมไทย ทุกคนระบุตรงกันว่าเป็นคำที่มีความหมายในเชิงลบ หมายถึงสังคมที่ไร้มาตรฐาน หรือ มีมาตรฐานที่ตลบแตลง ผู้มีอำนาจใช้อำนาจเพื่อตัวเอง เช่น กรณีลูกนักการเมืองฆ่าคนตายแต่ตำรวจจับมาดำเนินคดีไม่ได้ กับกรณีปกป้องค่าเงินบาทที่เอาผิดกับอดีตผู้ว่าธปท.เพียงคนเดียว ทั้งที่สังคมรู้ว่ามีคนอื่นร่วมทำด้วย” … เก็บมาให้อ่านเล่น ๆ อะครับ … :)

1 เดี๋ยวนี้พอใครมี web pages ที่เอาไว้เขียนเรื่องให้คนอื่นอ่าน ก็เริ่มเรียกตัวเองว่า ไดอาริสต์ (diarist) แล้วเนอะ .. ไม่ใช้คำนั้นดีกว่า มันฟังดูยังไงก็ไม่รู้ บอกไม่ถูก .. ขอเรียกตัวเองเป็น คนเล่าเรื่อง, programmer ละก็ webmaster (ของ website ของตัวเอง) ดีกว่า … ไม่มีอะไรหรอก ผมชอบคำว่า programmer มากกว่าคำว่า diarist งะ … :)

PS. สงสัยช่วงนี้จะอยู่ในช่วง “อดอยาก ปากแห้ง” คือ จริง ๆ แล้วมันไม่อดอยากหรอก แต่ปากแห้งอะ ปากแตกเลือดออกซิบ ๆ บ๊อยบ่อย (ไม่ได้โดนใครชก เพราะปากเลี้ยงสุนัข ไม่ต้องชี้นำเช่นกัน ท่านผู้อ่าน!!) ครั้นจะใช้ ChapStick เดี๋ยวก็โดนจ้องมองว่าเป็น กาเทย อีก ซวยตายหะ … แย่จริง ๆ

PS2. และแล้ว ปน ๆ กันไป ก็มี ภาค 2 จนได้อะนิ

PS3. อีกสองสามวันก็ Chirstmas แล้วนิ … ดีจริง ดีจริง