tv champion …

งุนงง สงสัย มานานครับ … ว่าคนญี่ปุ่นเนี่ย เค้าทุ่มเทกับสิ่งที่เค้าทำอย่าง “มากมาย” จริง ๆ … ดูตัวอย่างได้ค่อนข้างชัดเจน จากรายการ tv champion นี่แหละ (จะเอา link มาใส่ แต่มันไม่มี web ภาษาอังกฤษ ก้อเลย ไม่ใส่ดีก่า) … เป็นรายการที่มีการแข่งขันหลากหลายรูปแบบที่สุด รายการหนึ่งทีเดียว … หลาย ๆ ครั้งที่มีการแข่ง แต่งบ้าน แต่งสวน ประดิษฐ์สิ่งของ หรือแม้กระทั่ง แข่งทำอาหาร … เป็นการแข่งขันแสดงให้เห็นถึงความคิดสร้างสรรค์ของชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ายกย่องจริง ๆ แต่เรื่องที่ทำให้ผมต้องมานั่ง “บ่น” อยู่เนี่ย มันเนื่องมาจากการแข่ง “รับประทาน” ครับ …

ผมได้ดูเค้าแข่ง “รับประทาน” กันมาหลายตอนละ … มันทำให้ผมเกิดความสงสัย และตกใจครับ สงสัย และตกใจว่า มันกินกันเข้าไปได้ยังไง … อย่างวันนี้ มีอยู่ช่วงหนึ่ง แข่งกันกินข้าวหมูทอดราดโชวยุ .. หนึ่ง “ชาม” หนัก “ครึ่งกิโล” … คนที่กินมากที่สุด กินไป 15 ชาม (อ่าน สิบห้าชาม ครับ) นั่น เจ็ดกิโลครึ่งนะครับ … ผู้โชคดี (หรือโชคร้าย) รายนี้ เป็นสุภาพสตรีซะด้วย … ผลสุดท้าย เทอก้อได้เป็นผู้ชนะครับ … นับถือเทอจริง ๆ …

เรื่องคงไม่จบด้วยดีแค่นั้นแน่ ๆ ครับ … ถ้าจบเงียบ ๆ ก้อไม่ใช่ผมสิ … :) … เรื่องของเรื่องก้อคือ สมองซีกหนึ่งของผม (ซีกไหนไม่รู้หละ) มันก้อถามขึ้นมาว่า … “ไอ้พวกนี้มันบ้ากันรึเป่าว” … อย่างสุภาพสตรีที่ว่าข้างบนหนะ เทอไม่ได้ “ยัด” แค่ข้าวเจ็ดโลครึ่งที่บอกไปนะ ก่อนหน้านั้นเทอได้ผ่านการแข่ง “ยัด” ข้าวห่อสาหร่าย และ ข้าวปั้น มาแล้ว … ทั้งหมดเกิดขึ้นใน “หนึ่งวัน” — สามมื้อ … เกินไปรึเป่าว? … ไอ้ที่เค้าแข่ง ๆ กันเนี่ย เปลี่ยนความหมายของคำว่า แดกดุ (all-you-can-eat) ที่ผมเคยพูดเอาไว้กับเพื่อน ๆ เลยทีเดียว …

นั่นแหละครับ … สมองผมมันบอกให้ผมมาเขียน … ถ้าพูดเป็นภาษาฝรั่ง เค้าก้อจะบอกว่า “My two cents.” ครับ …

Over & Out!