เหตุผลที่พ่อไม่กลับบ้าน

อันนี้ ไม่มีคำขึ้นต้น ไม่มีบทสรุปครับ … อ่านกันตามสบาย …

bq.. เหตุผลที่พ่อไม่กลับบ้าน

คอลัมน์ แกว่งเท้าหาเสี้ยน โดย พิง ลำพระเพลิง : มติชนวันอาทิตย์ที่ 4 พฤษศจิกายน 2544 หน้า 14

29 ตุลาคม 2544

ทเวนตี้ ผับ

ถึง ลูกรักของพ่อ

ขณะที่หนูอ่านจดหมายฉบับนี้ พ่อก็คงไม่ได้กลับไปบ้านของเราอีกแล้ว แต่คราวนี้พ่อมีเหตุผลจริงๆนะลูก หนูอย่าเพิ่งน้อยใจ พ่อมีเหตุผลที่หนูต้องยอมรับ ถึงสามข้อเชียวล่ะ

ข้อแรก พ่อตายเเล้ว

ข้อสอง พ่อตายแล้ว

ข้อสาม พ่อตายแล้ว

ถ้าจดหมายฉบับนี้ทำร้ายความรู้สึกของลูก พ่อต้องขอโทษด้วย มันเป็นความผิดของพ่อเอง ที่ไปมีเรื่องกับพวกพี่ๆ เขาทั้งสามคน หนูคงไม่ต้องรู้หรอกว่าพวกพี่ๆ เขาเป็นใคร รู้แต่ว่าพี่เขาเจ๋งก็พอ ประเทศนี้พี่เขาอยากทำอะไรเขาก็ทำ นะลูกนะ

นี่ยังโชคดีขนาดไหนแล้วที่พ่อเป็นตำรวจกองปราบฯ เลยแค่โดนยิงกลางกบาลเท่านั้นเอง ถ้าพ่อเป็นประชาชนธรรมดา อาจจะถูกพี่เขาจับเผาทั้งเป็นกลางสี่แยกปทุมวันเลยก็ได้

เฮ้อ..พ่อคงคิดถึงหนูนะลูกนะ ก็เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วนี่

ไม่น่าเชื่อเลยนะ เมื่อหัวค่ำ พ่อยังโทร.หาหนู บอกว่าวันหยุดนี้เราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันอยู่เลย ทุกอย่างมันเป็นเหมือนฝันไปจริงๆ

แต่เป็นฝันร้ายของคนทั้งประเทศ ที่อาจจะไม่มีวันตื่นก็ได้ ถ้าเรื่องของพ่อ จบลงเหมือนเรื่องต่างๆ ที่พวกพี่ๆ ทั้งสามเขาเคยทำๆ มา

จำหนังเรื่อง ซามูไรพ่อลูกอ่อนที่เราชอบดูด้วยกันได้มั้ยลูก…ซามูไรพเนจร กำจัดคนพาลอภิบาลคนดี แต่ซามูไรยุคนี้คงมีลูกอ่อนมากเกินไปถึงสามคน จึงไม่มีเวลาไปอภิบาลคนอื่น นอกจากปกป้องลูกน้อยทั้งสามของตัวเอง

ในฐานะพ่อคนหนึ่ง ก็เห็นใจซามูไรท่านนี้อยู่เหมือนกัน แต่ท่านจะรู้มั้ยว่า ชีวิตคนอื่นก็มีค่าไม่ได้น้อยไปกว่าชีวิตลูกท่านเหมือนกันนะครับ

ถ้าจะให้ดี ซามูไรท่านนี้น่าจะได้รับตำแหน่งคุณพ่อดีเด่น เข็นตำราการเลี้ยงลูกออกมาขายใช้ชื่อปกว่า “เลี้ยงลูกให้เป็นโจรด้วยตัวเองก็ได้ ง่ายจัง” คงจะขายดี

พ่อพยายามจะเขียนให้ตลกนะลูก แต่เรื่องนี้มันตลกไม่ออกจริงๆ

เสียดายนะ ที่พ่อไม่มีโอกาสที่จะได้รู้ว่า ร่างกฎหมายนิรโทษกรรมคนหนีทหารจะได้ผ่านออกมาใช้รึเปล่า

แต่ถ้าผ่าน…ช่วงนี้ลูกอยากยิงกบาลใคร หนูยิงเลยนะลูก โดยเฉพาะตำรวจ

เพราะกำลังจะมีกฎหมายนิรโทษกรรมคนยิงกบาลตำรวจออกตามมาติดๆ แน่

อย่าคิดว่าพ่อพูดเล่นนะลูก

ลองพี่เขากล้ายิงกบาลพ่อแบบนี้ พ่อคิดว่าสำหรับคนบ้านนี้ เมืองนี้ คงไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกแล้วล่ะ

หนูจำเอาไว้ให้ขึ้นใจเลยนะลูก ว่าหนูต้องเป็นเด็กกำพร้า เพราะว่าแค่เรื่อง เหยียบเท้า กัน

แค่เรื่อง เหยียบเท้า กันเท่านั้นเอง…ที่ทำให้ความสุขของครอบครัวเราต้องขาดสะบั้นหายไป หนูกับแม่จะมีชีวิตอยู่อย่างไร พ่อนึกไม่ออกเลยจริงๆ

ศักดิ์ศรีพี่เขาใหญ่มากจริงๆ นะลูก อีกหน่อยถ้าพวกพี่ๆ ทั้งสามเขายืนกลางแดด ใครเผลอไปเหยียบเงาเขาเข้า ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“maugเหยียบเงาkuเหรอ”

“ผมขอโทษครับ”

เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆๆๆ

ก็บอกแล้ว ประเทศนี้ พี่เขาอยากทำอะไรเขาก็ทำ

สุดท้ายนี้ พ่อคงไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว หนูช่วยดูแลแม่เขาให้ดีด้วย จากนี้ไป สิ้นพ่อซะคนแล้ว ครอบครัวเราคงจะลำบาก แต่ถึงอย่างไรตั้งใจเรียนให้มากๆ นะลูก จะได้ไม่ต้องลำบากเหมือนพ่อ สำหรับพ่อคงไม่มีวาสนาได้อยู่ดูหนูสวมเสื้อครุยรับปริญญาเเล้วล่ะ

กอดแม่เขาแทนพ่อทีนะลูก หอมแก้มแม่เขาอย่างที่พ่อเคยหอม กระซิบข้างหูแม่ว่าพ่อรักแม่เขาเสมอมาและตลอดไป คนเลวพรากเราจากกันได้แค่ชั่วยามตื่น แต่ยามหลับ พ่อเชื่อว่าหนูกับแม่จะฝันถึงพ่อตลอดกาล

รักลูกเท่าแก้วตาดวงใจ

พ่อ