ตื่นเต้น ๆ (ทำเสียง อาราเร่ ก็จะดี) …

เมื่อเช้านี้ ก่าผ้มก็ออกไปตรวจสุขภาพ (physical exam) มา อันนี้ต้องเรียกว่าเป็น routine maintenance เพราะไม่ได้ check มานานมาก (นานจนหมดจำได้ว่า “ครั้งที่แล้วมา check นี่นานแล้วไม่ใช่เหรอ”) … ก็ อดข้าว อดน้ำ ตั้งก๊ะเที่ยงคืน ทรมานมาก ขอบอก!

ออกจากบ้านก็เกือบ ๆ แปดโมง ไปถึงก็เจอเจาะก่อนเลย .. อีกอย่างที่ต้อง “ขอบอก” … พยาบาลเมืองไทยนี่ มือหนักชิ๊บเลย เจาะแล้วยังมีขยับเข็ม (ควานหาเส้นเลือดเหรอคุณ?) เสร็จแล้วก็ไป X-ray ละก้อทำ EKG (มันย่อมาจาก Electrocardiographic — แต่ทำไมใช้ตัว K ? มีหมอมะ แถวนี้?? บอกหน่อยดิ) … พอเสร็จอันหล้งนี่ ถามพยาบาลทันใด — “ไปกินข้าวได้ยังคับ…” (ด้วยหน้าตาเศร้าสุด ๆ) … คุณพยาบาลเธอก็คงจะรำคาญ “เชิญค่ะ เชิญ อีกหนึ่งชั่วโมงมานะค๊า” … ผมก็วิ่งไม่เห็นฝุ่นเลย … :)

ไอ้ตอนที่กินเนี่ย ก็ยังหวั่น ๆ อยู่ ไม่ได้กลัวเป็นโรคอะไรหรอกนะ กลัวรู้ผลแล้วจะอดกิน เพราะว่า ไม่รู้ว่าระดับไขมันในเลือด (ก็ Cholesterol กับ Triglyceride นี่แหละ) จะเป็นอย่างไรบ้าง เพราะก็รู้ ๆ กันอยู่ว่า ผ้มเนี่ยเป็นทั้งนักทำ (กับข้าว) และก็นักกิน (กับข้าวด้วยเช่นกัน ข้าวไม่ค่อยกิน) … แต่ถึงหวั่นก็เถอะ ข้าวไข่พะโล้ กะผัดกะหล่ำปลี คืออาหารมื้อที่ผ่านมา

ชั่วโมงถัดไป (อ่าน Harry Potter บน Palm ได้อีก 3 chapters) ก็เดินกลับไปที่แผนก อายุรกรรม … เดินเข้าไปหาหมอ เห็นหมอนั่งหน้า serious เชียว — “ตายละวาตู มีหวังอดกินก้อคราวนี้” ผมคิดก่อนที่จะหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ … “อันตรายนะเนี่ย บอกคนไข้ให้มาพบหมอด่วน” หมอก็เปรยขึ้นมา ผมก็ “เวรละตู หนักหนาขนาดนั้นเลยเหรอ” แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ เพราะผมนี่ไม่ใช่เหรอ คนไข้  ??? … เกือบ ๆ หนึ่งนาทีของความเงียบ หมอก็พับ chart แผ่นนั้น ละก็เปิด chart อีกแผ่นนึง … “ผลตรวจของคุณ perfect ค่ะ ทุกอย่างอยู่ในระดับกำลังดี” … โอ้ยยยย … สรุปว่า ตะกี้หมออ่าน chart ของคนอื่นอยู่ … แย่เจง ๆ นี่ถ้าผมเป็นโรคหัวใจหละ ผมมีหวังตายหะคาเก้าอี้ไปแล้วมั้งเนี่ย .. ฮุ… หมอบ้า.. ;p

เอาเหอะ .. ก็สรุปได้ว่า ผมยังกินได้เหมือนเดิม เพราะระดับไอ้สองตัวที่ว่ามาข้างบนหนะ อยู่ใกล้ ๆ กับ baseline แสดงว่า ยังน้อยอยู่.. อิอิอิ .. ระดับน้ำตาลก็ปกติ อันนั้นค่อนข้างมั่นใจ เพราะตอนนี้ ไม่มีแฟน เลยไม่ค่อยหวาน (เหอ !!!) … ไอ้พวกที่มีแฟนอยู่อะนะ ระวัง ๆ หน่อย เดี๋ยวจาเป็นเบาหวาน (หรือไม่ก็ความดันสูงไปเลยอะ) …

นั่นแหละครับ เช้านี้ที่ผ่านมา เล่าได้ยาวเหยียด .. ผมชักอยากจาออกจากบ้านทุกวันซะแล้วสิ จาได้มีอะไรมาคุยให้คุณ ๆ ฟังกัน หุหุหุ … ไปก่อนละครับ

ps. เดี๋ยวเย็นนี้ก็เข้าโรงพยาบาลอีก แต่คราวนี้ไม่ได้เป็นคนไข้ แต่เป็นคนไปเยี่ยม .. เพื่อน (จริง ๆ แล้วเป็นรุ่นน้องอะนะ) เข้าผ่าตัด .. เอาไว้ดูก่อน ถ้าไม่มีอะไรน่าเกลียด จามาเล่าให้ฟัง … over & out ครับ..