Archives [ self talk ] ...

คุณคนเขียนตั้งใจว่าจะเขียนอยู่เรื่องนึง แต่นึกไม่ออกว่าเรื่องอะไร เพราะงั้นเอาแบบบ่นรวม ๆ ครับ

meeting

คุณคนเขียนเคยเล่าให้คุณ ๆ ฟังหรือยังครับว่า คุณคนเขียนไม่ชอบมีตติ้งเป็นที่สุด โดยเฉพาะมีิตติ้งที่ซ้ำซากแต่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ (หรือข้อสรุป)

เมื่อก่อนตอนคุณคนเขียนกลับมาทำงานที่ประเทศสยามใหม่ ๆ บริษัทฝรั่งที่คุณคนเขียนเข้าไปทำงานเค้ามีประเพณีที่เรียกว่า “Monday meeting” ตอนเก้าโมงครึ่งของทุกวันจันทร์ ไอ้ทีแรก ๆ คุณคนเขียนก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก meet ก็ meet แต่อยู่ไป ๆ ชักรู้สึกว่า ‘เอ๊ะ เพิ่งจะเดินเข้ามาทำงานวันจันทร์ได้ครึ่งชั่วโมง มันจะถาม “ทำอะไร ถึงไหนแล้ว” ซะงั้น’ (คำถามคือ “Okay, what have you done so far?” คุณคนเขียนมักจะตอบว่า “I just finished my morning coffee.”)

วันนึงคุณคนเขียนก็เลยเดินไปคุยกับฝรั่งว่า ‘you เปลี่ยนวัน meeting ดีกว่าไหม ถ้าอยู่อยากรู้ความคืบหน้า เอาไปไว้กลาง ๆ week ก็ยังดี’ ฝรั่งก็ “Could we have a meeting please?” อีกแล้ว แล้วก็ถามพนักงานคนอื่น ๆ ว่า เห็นยังไงกับ Monday meeting … น่าตกใจ คนไทยบอกว่า ‘ไม่มีได้ก็ดี”

สรุปรวมความได้ว่า หลังจากวันนั้น Monday Meeting ก็หายไป กลายเป็น Mid-week meeting แทน และก็อยู่ได้ไม่นาน จนเหลือแค่ว่าวันไหนมีอะไรจะคุย ก็ค่อย meet … ค่อยดีหน่อย

เล่ามาซะยาว คุณคนเขียนจะบ่นถึงปัจจุบันสักหน่อย …

ตอนนี้คุณคนเขียนก็มี project อยู่อันหนึ่ง ลูกค้าก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เดินถึงกันได้ นับรวม ๆ แล้วน่าจะ meeting ไปสักประมาณเกือบ ๆ 20 ชั่วโมงเห็นจะได้ แต่จนป่านนี้ยังไม่เห็นได้มองดู content ของเว๊บไซต์ที่จะทำอย่างเป็นจริงเป็นจังกันเลย เพราะคุณลูกค้าห่วง design นั่งหา design กันอยู่นั่นแหละ แล้ว design แต่ละอันที่หาได้มา … ปวดหัว (เอางี้ จะเอาหมีเป็น navigation แล้วให้หมีวิ่งไปวิ่งมา … หมาที่ไหนจะกดโดนหละนั่น!)

คุณคนเขียนก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่า ทำเว๊บไซต์ควรจะต้องรู้ features เห็น content ก่อนจะไปทำ design นะ … พูดจนรำคาญตัวเอง

(L) Tibet

คุณมะลิเพิ่งจะเขียนเรื่อง internet meme ในประเทศไทย ไปแหมบ ๆ คุณคนเขียนผ่านไปเห็น meme ใหม่ของเมืองนอกอีกแล้ว อันนี้เน้นไปที่คนจีน … เรื่องของเรื่องมันเริ่มมาจากการประท้วงไฟโอลิมปิกที่ฝรั่งเศสครับ และอีกหลาย ๆ ประเทศก็ทำท่าจะประท้วงกันเป็นระลอก ๆ ทีนี้คนจีนจำนวนหนึ่งบน internet ก็เลยรู้สึกกันว่า “มันชักจะมากไปแล้ว” เค้าก็เลยรณรงค์กันว่าให้คนจีน (หรือชาติอื่นด้วยก็ได้มั้ง) ใส่รูปหัวใจและคำว่า China ลงไปในชื่อ MSN ขอแต่ละคน เพื่อ เป็นการแสดงความไม่พอใจต่อการประท้วงของต่างชาติ และแสดงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ใส่สัญลักษณ์ “รักประเทศจีน” นี่เค้าคิดถึงเรื่องโอลิมปิก หรือเค้าคิดถึงเรื่องทิเบตมากกว่ากัน แต่ที่แน่ ๆ รัฐบาลได้ประโยชน์แบบไม่ต้องกระดิกนิ้วมากนัก

ปิดท้าย

อีกหนึ่งสัปดาห์กับเล็กน้อย คุณคนเขียนไม่ได้ไปเที่ยวต่างประเทศหลาย ๆ วันมานานนนนมากแล้ว ปกติก็ไป 3-4 วันใกล้ ๆ นี้เอง ป่านนี้ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะจัดกระเป๋ายังไงดี -“-

เออ ลืมไปเรื่องนึง เห็น tinyurl ของ entry เมื่อวานแล้วใจหายวาบเลยครับ …

ไม่ต้องแปลความหมายเลยนะนั่น

พอแล้วเนอะ ยาวละ สวัสดีครับ


สัปดาห์นี้ไม่ยุ่ง ไม่ปวดหัว ไม่หงุดหงิด ไม่มีอะไรให้บ่นครับ ไอ่ส่วนที่น่าจะบ่น ก็ยังบ่นไม่ได้ เอาไว้มีความคืบหน้าชัดเจนก่อน แล้วค่อยเอามาบ่นครับ … มันก็เกี่ยวกับเรื่องงานอีกหนะแหละ :)

คุณ ๆ ในประเทศสยาม เค้าหยุดให้สามวัน ให้ซ้อมหยุดก่อนครับ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าเค้าให้หยุดจริง :)

ช่วงนี้อากาศประหลาด ๆ เชื้อโรคเหมือนจะแข็งแรงขึ้น คุณ ๆ คนอ่านรักษาสุขภาพด้วยนะครับ

สวัสดีครับ


คุณคนเขียนจำไม่ได้แล้วว่า นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เขียนเกี่ยวกับเรื่องใกล้ ๆ คอมพิวเตอร์ … สักหน่อยละกัน

คุณคนเขียนได้ยินเกี่ยวกับ Google Apps มาพอสมควร (สรุปง่าย ๆ ว่ามันเป็นประมาณ Gmail and more for a domain — เช่น ถ้าตอนนี้คุณ ๆ ส่งเมลมาที่ @macsf.net เมลนั้นจะถูกส่งไปเก็บที่ Google ไม่ใช่ server เดียวกับ website) อันที่จริงคุณคนเขียนไม่มีเหตุผลที่จะย้าย mail server ไปฝากไว้กับ Google เพราะว่า hosting provider ที่ใช้อยู่ก็มี mail server ให้อยู่แล้ว แต่ด้วยความอยากลองเพื่อเป็นประสบการณ์ (เผื่อว่าจะต้องใช้เกี่ยวกับการงานในอนาคต) คุณคนเขียนก็เลยตัดสินใจย้าย

continue reading …


หลาย ๆ ครั้ง หลาย ๆ คราว คุณคนเขียนก็ลืมความสำคัญของคำว่า “กำลังใจ” ไปเหมือนกันนะครับ (รวมถึงการ “ให้กำลังใจ” ด้วย)

สัปดาห์ที่แล้วเป็นสัปดาห์มหาหิน ค่อนข้างเลวร้ายที่สุดตั้งแต่เริ่มต้นปีใหม่นี้มา ไม่ว่าจะในด้านร่างกาย (โดยเฉพาะข้างบ้าน) หรือใจด้านจิตใจ เรียกว่าอารมณ์หดหู่จนคุณคนเขียนคิดถึงว่า น่าจะลองเลิกทำไอ้งานที่ทำ ๆ อยู่นี้ไปสักสามเดือน ระหว่างนั้นก็หาอย่างอื่นทำทดแทนไปก่อน แล้วค่อยมาดูกันใหม่ว่ายัง “สนุก” กับการเขียนเว๊บอยู่หรือเปล่า

จนกระทั่งเมื่อวันเสาร์ คุณคนเขียนไปโบสถ์รอบกลางคืน เพื่อร่วมพิธีมิสซาวันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์ (Holy Saturday) และวันรุ่งขึ้นก็จะเป็นวันปัสกา (Pascha) หรืออีสเตอร์ (Easter) ซึ่งเป็นวันที่ศาสนาคริสต์เชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงกลับคืนชีพจากความตาย …

หลังพิธี คุณคนเขียนก็เดินไปสวัสดีพ่อวีระเหมือนทุกครั้ง พ่อก็ทักทายเหมือนทุกครั้งว่า “เป็นยังไงบ้างงงง” (กรุณาลากเสียงยาว ๆ) คุณคนเขียนก็ตอบไปอย่างไม่ทันคิดรอบคอบว่า “เหนื่อยครับพ่อ ช่วงนี้ปัญหาเยอะ”

พ่อวีระตอบกลับมาประมาณว่า ‘นี่ไง เป็นการร่วมพระมหาทรมานกับพระเยซูเจ้าในช่วงมหาพรต1 ขอให้ผ่านการทดลองของพระเป็นเจ้าช่วงนี้ไปได้ด้วยดี’

… สัปดาห์นี้ ผ่านมาสองวัน ราบรื่น สบายใจ เกี่ยวกันไหม ไม่รู้ครับ แต่คำพูดสั้น ๆ ก็ช่วยทำให้รู้สึกสบายใจ และพร้อมเดินต่อได้เหมือนกัน

แอบขอบคุณพ่อวีระบนนี้อีกรอบครับ


  1. ช่วงเวลา 40 วันตลอดเทศกาลมหาพรต เป็นช่วงเวลาพิเศษที่คริสตชนได้รับการเชื้อเชิญให้เตรียมจิตใจ สมโภชวันปัสกา ซึ่งเป็นสมโภชที่สำคัญที่สุดของคริสตชน จิตตารมณ์ในเทศกาลมหาพรต คือ การภาวนา พลีกรรม เป็นทุกข์กลับใจ ใช้โทษบาป และ เชื่อข่าวดีแห่งพระวรสาร 


เจ็ดปีผ่านไปแล้วที่คุณชายออกเดินทางไกล เวลาผ่านเร็วจริง ๆ

continue reading …


Categories

Monthly