You are reading breadcrumb -- leaving a memory trail ... everywhere.

อันสืบเนื่องมาจากเรื่องที่คุณคนเขียนเล่าไว้เมื่อคราวที่แล้ว คุณคนเขียนก็นึกถึงนิทานเรื่องนึงที่พ่อวีระเล่าให้ฟังตอนที่เรียนคำสอน เป็นนิทานเกี่ยวกับกระทาชายนายหนึ่ง ผู้ซึ่งมีความเชื่อมั่นใจพระเจ้าเป็นอย่างมากมาย

อยู่มาวันหนึ่งฝนเกิดตกหนักในหมู่บ้านของนายคนนี้ ทำให้น้ำท่วมอย่างหนัก ผู้คนต้องอพยพหนึน้ำขึ้นไปอยู่บนหลังคาบ้านกันหมด

ไม่นานความช่วยเหลือก็มาถึง เฮลิคอปเตอร์ทยอยช่วยคนที่ติดอยู่บนหลังคาบ้านทีละหลัง ๆ จนกระทั่งมาถึงบ้านของชายผู้นี้ คนบนเฮลิคอปเตอร์ก็ตะโกนลงมาว่า “เกาะเชือกไว้สิ เราจะพาคุณไปยังที่ปลอดภัย” แต่ชายผู้นั้นกลับตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณมาก เดี๋ยวพระเจ้าก็จะช่วยฉันเอง” … เกลี้ยกล่อมอยู่นาน ชายผู้นั้นก็ไม่ยอมรับความช่วยเหลือ เฮลิคอปเตอร์ก็ต้องบินจากไป

… ระดับน้ำสูงขึ้นเรื่อย ๆ

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งพายเรือหนึน้ำกันมา พอเห็นว่ายังมีคนติดอยู่ จึุงพากันพายเรือเข้ามาใกล้ แล้วก็เรียกไปยังชายผู้นั้นว่า “มาขึ้นเรือกับพวกเราสิ เราจะพาคุณไปยังที่ปลอดภัย” แต่ชายผู้นั้นก็ยังคงตอบเหมือนเดิมว่า “ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณมาก เดี๋ยวพระเจ้าก็จะช่วยฉันเอง” … และไม่ว่าชาวบ้านจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร ชายผู้นั้นก็ยังยืนกรานที่จะรอความช่วยเหลือจากพระเจ้าอยู่ที่้บ้านของเขา

… ระดับน้ำสูงจนเกือบมิดหลังคาแล้ว

ชายผู้เชื่อมั่นในพระเจ้ามองเห็นขอนไม้ใหญ่ลอยมาทางบ้านเขา ขอนไม้นั้นลอยมาใกล้ในระยะที่เขาสามารถว่ายน้ำไปเกาะได้ เสี้ยววินาทีหนึ่งเขาคิดว่า ถ้าเขาไม่เกาะขอนไม้นี้ไป เขาต้องจมน้ำตายแน่ ๆ แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจที่จะนั่งรออยู่บนหลังคนบ้านของเขา เขาคิดในใจว่า “พระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งผู้รับใช้ผู้ซื่อสัตย์หรอก เดี๋ยวพระองค์ต้องมาช่วยเราแน่นอน”

… น้ำท่วมจนมิดหลังคา ชายผู้นั้นจมน้ำตาย

เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่ง เขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของพระเจ้า ทันทีที่รู้ตัวว่าเขาอยู่ที่ไหน เขากล่าวกับพระเจ้าด้วยน้ำเสียงอันน้อยอกน้อยใจว่า “พระเจ้าข้า เหตุใดพระองค์ึจึงทอดทิ้งผู้รับใช้ของพระองค์ เหตุใดพระองค์จึงไม่ยื่นมือมาช่วยข้า เหตุใดพระองค์จึงปล่อยให้ข้าจมน้ำตาย”

พระเจ้าตรัสตอบชายคนนั้นว่า “ข้าได้พยายามช่วยเจ้าแล้ว […]